Ένας μικρόσωμος δεινόσαυρος με ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά, ο οποίος έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα σχετικά με τις διατροφικές συνήθειες των προϊστορικών ζώων. Ο Infernogallus jamesi, γνωστός στην επιστημονική κοινότητα με το παρατσούκλι «κότα της Κόλασης», αποτελεί τον πρώτο γνωστό μη πτηνό δεινόσαυρο που παρουσιάζει σαφείς προσαρμογές στην καρποφαγία.

Τα ευρήματα της σχετικής μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, περιγράφουν ένα ον με μέγεθος γαλοπούλας και κεφάλι που θύμιζε παπαγάλο. Ο δεινόσαυρος αυτός ανήκε στην ομάδα των ωιραπτορόσαυρων, μια κατηγορία θηρόποδων που συνδέεται εξελικτικά με τα σημερινά πτηνά, και εντοπίστηκε στον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek στη Βόρεια Αμερική, μια περιοχή που εκτείνεται στις πολιτείες Montana, Wyoming, North Dakota και South Dakota.

Εξειδικευμένη ανατομία για την κατανάλωση καρπών

Παρά την καταγωγή του από σαρκοφάγα θηρόποδα, ο Infernogallus είχε αναπτύξει μια εξειδικευμένη ικανότητα μάσησης μαλακών φυτικών τροφών. Οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας αξονικές τομογραφίες σε απολιθωμένα κρανιακά οστά, εντόπισαν τρία βασικά χαρακτηριστικά που επέτρεπαν στο ζώο να πολτοποιεί σαρκώδεις καρπούς: μια ασυνήθιστη διάταξη των μυών που διευκόλυνε την κίνηση της γνάθου μπρος-πίσω, μια κινητή άρθρωση που επέτρεπε στην κάτω γνάθο να ολισθαίνει προς τα εμπρός και ειδικές αυλακώσεις στο ράμφος για τον τεμαχισμό της τροφής. Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών δεν έχει καταγραφεί σε κανένα σύγχρονο ζώο.

Σύμφωνα με τον Gregory Funston, παλαιοντολόγο του Stony Brook University στη Νέα Υόρκη και επικεφαλής της μελέτης, η αντικατάσταση των δοντιών από ράμφος επέτρεπε στον συγκεκριμένο δεινόσαυρο να επεξεργάζεται την τροφή απευθείας στο στόμα του, αποφεύγοντας την ανάγκη κατάποσης γαστρόλιθων, δηλαδή μικρών πετρών που χρησιμοποιούσαν άλλα φυτοφάγα είδη για την πέψη.

Η σχέση με τα ανθοφόρα φυτά

Ο Infernogallus, που είχε μήκος περίπου 1,5 μέτρο και βάρος 11-12 κιλά, ζούσε σε ένα υποτροπικό παράκτιο οικοσύστημα, μοιράζοντας τον χώρο του με επιβλητικούς θηρευτές όπως ο Tyrannosaurus rex και φυτοφάγα ζώα όπως ο Triceratops. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η διατροφή του βασιζόταν σε μούρα και δρύπες, καρπούς δηλαδή με μαλακή σάρκα γύρω από σκληρό πυρήνα.

Η ανακάλυψη αυτή προσφέρει κρίσιμα στοιχεία για την εξέλιξη των αγγειόσπερμων ή ανθοφόρων φυτών, τα οποία είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται κατά την Κρητιδική περίοδο. Όπως σημειώνει ο Thomas Dudgeon, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Royal Ontario Museum και συν-συγγραφέας της μελέτης, οι διατροφικές προσαρμογές αυτής της ομάδας δεινοσαύρων ενδέχεται να εξελίχθηκαν παράλληλα με τη διαθεσιμότητα μεγαλύτερων και πιο σαρκωδών καρπών. Επιπλέον, οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο ο Infernogallus να διαδραμάτιζε ρόλο στη διασπορά σπόρων στο οικοσύστημά του, συμβάλλοντας στην εξάπλωση των φυτών της εποχής.