Σε δημόσια διαβούλευση έχει τεθεί το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο προκαλεί έντονο προβληματισμό για το μέγεθος και την έκτασή του. Το κείμενο του σχεδίου νόμου εκτείνεται σε 412 σελίδες και περιλαμβάνει συνολικά 376 άρθρα, αριθμοί που καθιστούν το νομοθέτημα ένα από τα πλέον εκτενή των τελευταίων ετών.

Τα προβλήματα της πολυνομίας και η διαδικασία διαβούλευσης

Η παρουσία ενός τόσο μεγάλου αριθμού άρθρων σε ένα ενιαίο νομοσχέδιο εγείρει ζητήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της νομοθετικής διαδικασίας. Η πρακτική της συγκέντρωσης πλήθους διατάξεων σε ένα και μόνο νομοθετικό κείμενο συχνά δυσχεραίνει την ουσιαστική αξιολόγηση και τον έλεγχο από τους εμπλεκόμενους φορείς, τους ειδικούς και τους πολίτες που συμμετέχουν στη διαδικασία της διαβούλευσης. Η πολυπλοκότητα που προκύπτει από τον τεράστιο όγκο του κειμένου λειτουργεί συχνά ως τροχοπέδη, καθώς καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη η εις βάθος μελέτη κάθε επί μέρους ρύθμισης εντός των περιορισμένων χρονικών πλαισίων που προβλέπονται.

Η πολυνομία, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα στις 412 σελίδες του νομοσχεδίου, αναδεικνύει τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού διοικητικού συστήματος. Η πρακτική αυτή, σύμφωνα με τις κριτικές που διατυπώνονται, υπονομεύει την ποιότητα της διαβούλευσης, καθώς οι συμμετέχοντες καλούνται να επεξεργαστούν έναν όγκο πληροφοριών που ξεπερνά τα συνήθη όρια ενός νομοθετικού εγχειρήματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η δημόσια συζήτηση να μην μπορεί να εστιάσει με την απαιτούμενη προσοχή σε καθεμία από τις 376 επιμέρους ρυθμίσεις, περιορίζοντας έτσι τη δυνατότητα ουσιαστικής βελτίωσης του κειμένου πριν από την κατάθεσή του στη Βουλή.

Επιπτώσεις στον δημόσιο διάλογο

Η κριτική που ασκείται επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η έκταση του νομοσχεδίου δεν επιτρέπει τη διαφανή και πλήρη ενημέρωση της κοινής γνώμης για το περιεχόμενο των αλλαγών που προωθούνται. Όταν ένα νομοσχέδιο περιλαμβάνει εκατοντάδες άρθρα, ο κίνδυνος να περάσουν ρυθμίσεις χωρίς την απαραίτητη δημοσιότητα ή την απαιτούμενη κοινοβουλευτική επεξεργασία αυξάνεται σημαντικά. Η διαβούλευση, η οποία αποτελεί τον πυλώνα της δημοκρατικής διαδικασίας πριν από την ψήφιση ενός νόμου, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια τυπική διαδικασία, καθώς ο όγκος των 376 άρθρων καθιστά αδύνατη την ολοκληρωμένη παρέμβαση από πλευράς κοινωνικών εταίρων και επιστημονικών φορέων.

Επιπλέον, η συσσώρευση τόσο μεγάλου αριθμού θεμάτων σε ένα νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών δημιουργεί ένα δυσνόητο νομικό πλαίσιο, το οποίο προσθέτει γραφειοκρατικά βάρη αντί να επιλύει προβλήματα. Η ανάγκη για σαφήνεια και απλούστευση των κανόνων δικαίου έρχεται σε άμεση αντίθεση με την πρακτική της «πολυνομίας» που χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο νομοθέτημα. Οι αρμόδιοι φορείς καλούνται πλέον να διαχειριστούν αυτόν τον όγκο δεδομένων, ενώ παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το κατά πόσο οι προτεινόμενες διατάξεις θα υποστούν τροποποιήσεις μετά την ολοκλήρωση της δημόσιας διαβούλευσης, δεδομένης της δυσκολίας που παρουσιάζει η διαχείριση ενός τόσο ογκώδους νομοθετικού υλικού.